From Johnny with Love....

De afgelopen weken heb ik eigenlijk alles met gemixte gevoelens beleefd. De reis van Labuan Bajo naar Maumere was mooi, door de bergen, met tussenstops in Bajawa en Moni. In Moni een paar villages bezocht en de three colored lakes: Kalimutu. Het is allemaal interessant maar kan me tegelijkertijd gestolen worden want ben al een week ziek en leef op gemiddelt een soepje per dag. De ontelbare bochten door de bergen zijn dus niet meer leuk na drie dagen en twee uur een berg aflopen ook niet (dacht die ochtend even dat ik me wel goed voelde).


Ferry-trip van Maumere (Flores) naar Makassar (Sulawesi)
Deze trip duurt 12 uur.. later hoor ik dat het 19 uur is. Uiteindelijk komen we 27 uur later aan in Sulawesi!! Nog steeds even ziek stap ik aan boord en zoek een plekje op het deck tussen de 456 andere passagiers. Ben het enige blonde meisje aan boord dus kom geen aandacht tekort. Na de eerste nacht niet geslapen te hebben voel ik me niet veel beter als ik erachter kom dat er EEN toilet aan boord is. Nu ga ik zeker niks meer eten en drinken! Ik kijk wat om me heen en zie dat mijn buurman zonder problemen zijn afval overboord gooit. Nou was het me wel opgevallen dat ze in Indonesie nog niet echt een systeem hebben qua afvalverwerking, maar toen even later ook de crew de 100 liter afvalzakken een voor een overboord gooiden, werd ik wel even verdietig. Ik besef dat het niet mijn cultuur is, ik de taal niet spreek en als ik er al iets van zeg ik waarschijnlijk uitgelachen wordt. Maar ik kan er niet bij dat zij niet beseffen waar ze mee bezig zijn. Deze ferry vaart dag en nacht en dit gebeurt dus ook elke dag, ongelooflijk!
..hoe dan ook: ben er even klaar mee. De purser komt tickets checken; ik weet niet of het een trucje was om mij uit het zicht van het afvalsysteem te halen of dat hij oprecht vriendelijk wilde zijn, maar even later zit ik in de stuurhut met een kopje thee in kapiteins' stoel.

Makassar
Geen hele fijne stad maar ze hebben een ziekenhuis en ik krijg medicijnen waarna het al snel beter gaat. Ik blijf hier twee dagen en krijg een idee van hoe het zou zijn als ik de koningin was. Of een beroemde actrice ofzo. Non stop wordt ik aangesproken, aangestaard en nagewezen. Er zijn niet veel toeristen hier en dat is te merken. De bedoelingen zijn ongetwijfelt goed, maar ik kijk er naar uit om onopgemerkt over straat te kunnen lopen, waarschijnlijk ben ik hier te bescheiden voor..

Tana Toraja
Hmmm, apart verhaal. De Toraja geloofd in het leven na de dood. Het is dan ook belangrijk om te zorgen voor familie en dierbaren die gestorven zijn. Het gemiddelde huishouden spendeert haar leven aan het sparen voor de offers die ze kunnen brengen aan de overledenen. Alles lijkt hier om het afterlife te draaien. Als iemand overlijdt, wordt deze persoon bewaard in het huis van de familie totdat alle voorbereidingen voor de funeral ceremony gedaan zijn. Dit kan maanden tot soms wel langer dan een jaar duren. De Buffelo in een status symbool en is dan ook het belangrijkste dier om geoffert te worden. Afhankelijk van de kleuren en de horens wordt de prijs bepaald, welke kan oplopen tot duidenden euro’s.

Als ik ‘s avonds mijn eerste echte maaltijd -na 10 dagen slecht gegeten te hebben- op heb, komen er al snel wat reizigers bij elkaar zitten en krijg ik alle verhalen in geuren en kleuren te horen over de ceremonies. Ik ben er nog niet geweest en begin te twijfelen of ik er uberhaupt wel heen wil. Als een jongen enthousiast begint te vertellen over de beruchte Tomahon market in Noord Sulawesi, waar hondjes doodgeknuppelt worden en in stukjes gehakt voor de verkoop, wordt mijn twijfel nog sterker. In mijn gedachten flitsen alle Nescau’s, Sweetie’s en Gromits voorbij.. ik kan nog net op tijd naar het toilet rennen waar ik mijn sate ayam er uit gooi. Ik denk dat ik vegetarier ga worden.

De omgeving van Toraja is bijzonder mooi. Met motorbike een gedeelte van het gebied gezien maar de ceremonie nog even uitgesteld. Als ik nog een dag heb, besluit ik alsnog te gaan.. het is tenslotte iets bijzonders, hoe je het ook bekijkt. Ik ga bij Ojek man Johnny achterop die me er naartoe brengt en me daarna Lemo zal laten zien. De ceremonie was bloederig. Op weg naar Lemo voelt Johnny zich comfortabel genoeg om te vertellen hoe blij hij is dat hij me mag rondrijden vandaag. Hij had me op de eerste dag al gezien, en heeft nu besloten dat hij respect voor me heeft en van me houdt. Dus. Ik zeg dat ik al getrouwd ben (leek me de beste optie aangezien ze het woord NEE hier niet begrijpen). Daar neemt hij geen genoegen mee. Hij wil nu voor me zorgen en naar de waterval gaan en een wandeling maken door de rijstvelden. Ik zeg dat ik de dag ervoor al genoeg gewandelt heb door de rijstvelden en dat ik terug wil naar Rantepau. We zijn al 3 uur langer aan het touren dan afgesproken was en ik vindt het wel goed zo. Hij vraagt wat ik dan ga doen. Ik zeg dat ik wil internetten met mijn zusje die jarig is (was een dag later en heb geen skype hier.. anyway). Dat was goed. Als ik die avond in een restaurant een gado gado bestel, komt Johnny binnenlopen: hij heeft een kado’tje bij zich voor mijn zusje die jarig is! Suus: ik weet niet ik wat voor staat het aan gaat komen, maar over 4 maanden krijg jij je kado’tje van Johnny!!

Deze maand was bijzonder, maar vijf van deze achter elkaar zou te veel zijn. Morgen vlieg ik naar Kuala Lumpur en woensdag naar Bangkok, Thailand.

PURA VIDA