What you see is not always what you get..

Drie dagen lang gewapend met een waterpistool feestend door de straten van Chiang Mai. Thailand gaat los. Oorspronkelijk worden de monniken en ouderen gezegent met een handjevol water door de jongeren. Dit gebeurt nog steeds. Daarnaast geeft Songkran (Thai New Year) iedereen de kans zijn frustraties los te laten en letterlijk af te koelen gedurende de warmste maand van het jaar. Chiang Mai pakt deze kans met beide handen aan! Super!

Door naar het noorden. Reinier neemt ons mee de jungle in, waar hij gewerkt heeft. Mooie trek! De bloedzuigers vond ik persoonlijk wat minder.. we maken een roadtrip door het noorden en vervolgens door naar het zuiden, Bangkok. Daar zeg ik Reinier en Onna nogmaals gedag. Thanks voor de good times en tot over een paar maanden!

Zo zit ik weer in een bus en zo heb ik weer een nieuwe stempel in mijn paspoort. Ik ben aangekomen in Cambodja, Siem Reap. Omdat ik nog niet genoeg tempels gezien heb, ga ik drie dagen lang Angkor Wat verkennen. Een van de zeven wereldwonderen: en met recht! Er zijn wel veel toeristen, dus op dag twee denk ik ze slimmer af te zijn en om 06:00 AM op tempeltocht te gaan. Na een half uur fietsen kom ik aan bij Angkor Wat, waar de zon allang op is en de tourbussen leegstromen. Ben heel even teleurgesteld want was er voor mijn gevoel best vroeg bij. Na een foto'tje spring ik snel op m'n fiets en race door naar Angkor Thom, mijn favoriete tempel. Bij aankomst zie ik dat er een enkeling rondloopt maar nog geen tourbus te bekennen is. Net waar ik op gehoopt had! Even rustig wakker worden in een supermooie tempel.

Door naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, maar voor ik verderga eerst wat geschiedenis over Cambodja. Zo’n dertig jaar geleden heeft er hier ongeveer hetzelfde (maar waarschijnlijk nog erger) plaatsgevonden als in WWII. Onder leiding van Pol Pot hebben de Khmer Rouge soldaten het land uitgemoord op de meest afschuwelijke manieren. Ik wil jullie niet vervelen met lange geschiedenis verhalen, maar wie geïnteresseerd is lees het boek ‘First they killed my father’ echt een aanrader als je meer wilt weten over de geschiedenis van Cambodja.
Ik heb de Killing Fields en S-21 bezocht, indrukwekkend. Als ik me bedenk dat deze oorlog pas 30 jaar geleden geeindigd is, kan ik me bijna niet voorstellen dat de meeste Cambodianen met zo een grote glimlach over straat lopen. Respect.

Vanaf Phnom Penh boek ik een bus terug naar Bangkok, Thailand. De jongen die de tickets verkoopt laat met een grote glimlach een plaatje zien van een blinkende bus: met deze bus ga je mee (zegt hij)! De volgende ochtend om 06:00 AM wordt ik opgehaald door een tuktuk en naar mijn bus gebracht: een oud barrel! Zeker verkeerde plaatje erbij gepakt.. Normaal gesproken is het zo een zes uur rijden naar de grens; mijn bus doet er maarliefst negen uur over en ik wordt er een stukje voor de grens uit gezet. Ik ben de enige tourist en het is zo een 40 graden dus vraag vriendelijk waar mijn bus is naar de grens. De man loopt wat heen-en-weer en is druk aan het bellen. Even later komt er een man op een moterbike aangereden. De man van de telefoon springt achterop en maakt een gebaar naar mij om hetzelfde te doen. Hier was ik niet op voorbereidt! Met mijn drie tassen klauter ik erbij achterop. Terwijl ik bijna uit mijn minirokje scheur, probeer ik me met twee vingers vast te houden aan de bike en met mijn benen al zwengelend aan weerszijden in balans te blijven. De grens is gelukkig niet zo ver. Als ik Thailand binnenloop, blijkt dat mijn bus al drie uur geleden vertrokken is. Ik denk nog een keer aan de jongen met de grote glimlach en het plaatje van de blinkende bus.. gelukkig mag ik met een andere bus mee en zo ben ik weer in Bangkok. Laatste Bahts zijn uitgegeven en tas is klaar voor vertrek naar Indonesie. Life is good!