Everybody needs a Bali Boyfriend..

Vijf maanden geleden bevondt ik me op hetzelfde eiland: Bali. Ik weet nog hoe onrustig ik toen was, niet wetende wat de komende maanden me brengen gaat. Al eiland hoppend reis ik van eindeloze groene rijstvelden naar een onderwater paradijs. Van witte zandstranden naar bloederige ceremonies in Tana Toraja. Veel nieuwe indrukken en na een maand verlang ik al naar rust.. ik ga naar Thailand. Relaxte stranden, crazy Bangkok, het mooie Noorden en het superlekkere eten. Door naar Laos waar het aangenaam reizen is: o zo vriendelijke mensen, van noord naar zuid geweldige landschappen en James & Solen als best travel mates. Terug naar Indo waar me een maand van hoogtepunten staat op te wachten: het surfcamp in Lombok, de heaven & hell experience van het beklimmen van de Mt. Rinjani en de roadtrips door Lombok en Bali. Door naar Sumatra waar het reistempo omhoog schiet en ik tot de conclusie kom dat ik nog veel meer maanden nodig zal hebben, als ik Indonesie echt wil zien.. door naar Java..

..ik zit in de bus van Bandung naar Pangandaran. Ik kijk er naar uit de komende zes (wat later negen blijkt te zijn) uur op een stoel te zitten, uit het raam te staren en niks te doen. Ondertussen realiseer ik me dat ik de bus muziek – Indonesische hits met het volume op maximaal – inmiddels kan waarderen. Mijn humeur wordt jammer genoeg al snel verstoord door een van de bus medewerkers. Deze man stuurt andere pasagiers weg van hun stoel en komt naast me zitten. Na alle standaard vragen begint hij aan mijn tas te zitten, hij wil wel weten wat erin zit. Als ik later een boek ga lezen, trekt hij deze uit mijn handen om te zien wat ik lees. Als ik mijn iPod ga luisteren, haalt hij een oordop uit mijn oor en wil mee luisteren. Ondertussen begint hij er steeds harder op aan te dringen dat ik hem een souveniertje moet geven, zoals bijvoorbeeld mijn iPod, sjaal of ketting. Ik overweeg of ik deze beste man een blauw oog als souvenier zal geven maar besluit hem maar te negeren. Zo werd het toch nog een lange busreis.

In Pangandaran zijn de golven niet zoals ik gehoopt had dus de volgende dag ga ik door naar Batu Karas, een klein stukje verderop. Ik besluit hier vijf dagen te gaan relaxen en surfen en mezelf wat busritten te besparen. Een prima plekje met dikke prima golven! Inmiddels snotverkouden en grieperig en dus niet zoveel gesurft als ik gehoopt had maar wel veel gerelaxed. Volgende reis is naar Yogyakarta, weer negen uur in een busje. Ik voel me ellendig en wordt niet beter als ik erachter kom dat de weg tussen Batu Karas en Yogya voor het grootste gedeelte nog aangelegd moet worden. Resultaat: behoorlijk heen en weer geschut en als een spook aangekomen in Yogya.. bij Dewi Homestay ingecheckt. Gelukkig snapte Dewi het wel, toen ze me zag heeft ze me direct naar bed gestuurd en een kopje thee gebracht. Thanks Dewi, you are a true princess!!
Ik Yogya naar het Ramayana Ballet geweest bij de Prambanan tempel, indrukwekkend.

Tijd begint echt op te raken; besluit nog een laatste activiteit te ondernemen en het wordt Bromo. Als ik het busticket koop check ik eerst even of je deze vulkaan echt kunt zien zonder dat je er voor hoeft te lopen. Dat kan en dus wordt het niet meer echt een activiteit maar moet er wel vroeg mijn bed voor uit. Om 04:00 AM ga ik met ojekman Mul mee een berg op, naar een viewpoint. Hij snapt het gelukkig ook en neemt me een stukje verder mee de berg op waar niet nog honderd toeristen staan maar ik alleen ben. Hij haalt een kopje thee voor me -het is zo een 4 graden en nog heel vroeg- daar maakt hij vrienden mee. Thanks Mul, you are the best!

Door naar Bali, weer een lange reis maar voorlopig de laatste. De laatste drie dagen ga ik helemaal niks doen, behalve een boek lezen en op het strand liggen bij Padang Padang in het zuiden. De laatste avond loop ik langs de hoofdweg onderweg naar een restaurantje om iets te eten. Als er een moterbike stopt om te vragen of ik een lift wil, sla ik niet af. Hij zegt dat hij een goed restaurantje kent en me daar af kan zetten. Ik zeg dat dat prima is, zolang het maar niet te ver is omdat ik ook nog terug moet lopen. Nee, het is niet ver. Naar mijn idee is dat het wel dus zeg hem dat het wel ok is tot daar.. hij zegt dat het geen probleem is want hij brengt me ook wel terug. Ooh, we gaan nu samen eten. Ook prima. Als hij de rekening perse wil betalen wordt ik toch wel een beetje nerveus. Hij heeft geld genoeg en staat erop. Ja maar gast, ik ken je niet eens en ik wil het niet! Hij wint. Als hij me terug brengt weet ik niet hoe snel ik van zijn bike af moet springen, bedankt roep en naar mijn kamer loop. Dat was niet zijn plan natuurlijk, dus springt ook van zijn bike af en pakt m’n hand. Dat het zo jammer is dat hij me nu pas ontmoet heeft en ik morgen weg ga..

E: Everybody needs a BB.
A: A what?
E: Yes, a Bali Boyfriend.
A: O really? I don’t need anything my friend. I think you really need to fuck off. Now!

Ik vraag me af van wat voor soort hout ze die planken hier maken in Indo.. hij kijkt sip en geeft me zijn email adres. Ik moet hem beloven dat ik niet vergeet wat hij me de afgelopen twee uur verteld heeft. Ik beloof het. Mocht iemand interesse hebben in een Bali Boyfriend, die je ticket naar Indonesie betaalt, onderdak en een baan biedt met een salaris van 5.000.000 Rupiuh per maand en ook nog een motorbike: stuur dan even een mailtje naar erickpadangpadang@yahoo.co.id.. don’t let your dreams be dreams!!

Apapun yang terjadi
Ku kan slalu ada untukmu
Janganlah kau bersedih
Cause everything’s gonna be OK

Pura Vida